Reacties omgeving
Home Waarom deze site Wat is TTS Ons verhaal Na het verlies Overige sites Ervaring ziekenhuis Nieuwe zwangerschap Reacties omgeving TTS Beeldjes

 

 

Reacties uit de omgeving na het verlies

 

Toen we onze tweeling waren verloren, hadden de meeste mensen die dichtbij ons stonden en het inmiddels wisten erg veel begrip voor de situatie. Ze steunden ons en konden zich inleven. Niemand heeft ons laten zitten, integendeel. We mochten ook heel veel lieve kaarten ontvangen van mensen, ook waar we het niet van hadden verwacht.

Familie en vrienden belden regelmatig op of kwamen langs om te kijken hoe het ging. Het onderwerp werd totaal niet vermeden. Ze waren allemaal erg begaan met ons en als het dan een keer emotioneel werd, huilden ze gewoon mee.

Gelukkig hebben de meeste mensen op ons werk goed gereageerd na het horen van het verlies. Er zijn helaas ook collega's geweest bij één van ons die niets afwisten van het hele gebeuren en zich ook nooit afgevraagd hadden waarom je parttime werkte, dat was soms wel even moeilijk. Diegene die het inmiddels wel wisten waren erg geschrokken van het bericht en wisten hun steun wel over te brengen. Dat de ene baas de andere niet is hebben we glashelder mogen ervaren. De één begeleid je heel goed en zorgt elke week voor een evaluatiegesprek, de andere baas vond het allemaal niet interessant en liet je dan ook maar gewoon zwemmen. Toen het wat te lang ging duren voor ze, hebben ze in plaats van zelf eens te informeren naar hoe het ging, de arboarts maar ingeschakeld. Ze hadden als reden 'de griep' opgegeven! Nooit hebben ze een keer persoonlijk gevraagd wat er precies gebeurt was.

We hebben beiden ervaren dat het niet altijd makkelijk was wanneer er op een onverwacht moment gevraagd werd naar de tweeling. Ook gebeurde het soms, dat mensen juist niets vroegen terwijl we dat wel hadden verwacht.

Er werd ons ook wel eens gezegd, dat het ergens goed voor geweest zal zijn, door mensen die tamelijk ver van ons afstonden. Daarnaast dachten bepaalde types dat onze kindjes niet gezond waren bij het horen van het syndroom. Zo'n vooroordeel doet pijn. Als we onze zwangerschap langer uit hadden kunnen dragen was er een grote kans geweest op twee gezonde kindjes. We hadden besloten om bepaalde mensen dan ook niet meer uitgebreider te informeren dan nodig was.

Ook zijn er mensen geweest die meteen vroegen of we het weer opnieuw gingen proberen. En een opmerking als:  joh, nieuwe ronde, nieuwe kansen bij een eventuele volgende zwangerschap, konden wij ook niet echt waarderen. Of als ze het hele gebeuren een teleurstelling noemden en vroegen of we er al weer een beetje overheen waren. (Dit werd geschreven op een kerstkaart). 

Een nare ervaring was dat een verzekeringsmaatschappij nogal moeilijk heeft gedaan over bepaalde zaken. Nadat ze al een aantal keren duidelijk geïnformeerd waren hadden ze nog drie keer opgebeld over wat er precies gebeurd was en durfden ze de hele gebeurtenis alsnog een miskraam te noemen. We waren  boos en verdrietig hierover. Wanneer je twee levende kindjes hebt gebaard na drieëntwintig weken zwangerschap, noem je dat geen miskraam, dat zouden ze toch moeten weten. Na een overduidelijk telefoontje van de gynaecoloog naar deze maatschappij hebben wij er niets meer van gehoord, gelukkig.

Nu we weer zwanger zijn worden we regelmatig op een andere manier geconfronteerd met het overlijden van Esmée en Jasmijn. Bijvoorbeeld de vraag of het de eerste wordt. Dat is even slikken, maar we zeggen dan altijd dat het officieel ons derde kindje wordt.

Bij het horen van onze angst op herhaling van een vroeggeboorte met alle gevolgen van dien, wordt verschillend gereageerd. De één is heel begripvol en snapt het volledig, een ander begrijpt het niet want er is nu toch helemaal geen reden om bang te zijn?

In het laatste geval hebben we ons diverse malen onbegrepen en in de steek gelaten gevoeld. Wanneer je weet wat het betekent als je eerder twee kinderen hebt verloren, zal je altijd bang blijven, ook al verloopt de zwangerschap dan precies volgens het boekje. 

Sommige mensen vinden dat we we erg snel weer zwanger zijn. Onze andere twee waren toch nog niet zo oud, hoorden we dan. Deze mensen wisten nog niet dat we ze verloren hadden en bij het horen hiervan schaamden zich dan ook duidelijk voor hun opmerking. Trouwens, al waren ze wel blijven leven was het nog onze eigen keuze geweest om 'zo snel' voor een derde te proberen.

Gelukkig zijn er ook heel veel mensen die ons nu alle sterkte toewensen, omdat ze wel degelijk beseffen hoe spannend het voor ons blijft totdat het geboren zal zijn en levend in onze armen zal liggen. Er zijn ook mensen die kaarsjes voor ons branden en duimen voor een goede afloop.

Nu ik met verlof ben hoor ik gelukkig even niets meer en dat is lekker rustig. We zijn ons nu samen aan het voorbereiden op de komst van dit kindje waar we heel erg naar uit kijken.

Wil je reageren? Mail dan naar svnoort@jvnoort.nl