Nieuwe zwangerschap
Home Waarom deze site Wat is TTS Ons verhaal Na het verlies Overige sites Ervaring ziekenhuis Nieuwe zwangerschap Reacties omgeving TTS Beeldjes

 

 

Nieuwe zwangerschap

   

Vijf maanden na het overlijden van Esmée en Jasmijn waren we tot onze grote vreugde weer in verwachting.

Wat onze (gemengde) gevoelens waren omtrent deze hele zwangerschap staat hieronder beschreven.

0-13 weken         De eerste echo werd gemaakt in het ziekenhuis door de gynaecologe. Ze was op de hoogte gesteld van onze vorige ervaring en had daarom extra tijd uitgetrokken. Alles zag er voor zover ze dat kon zien compleet uit. Het is nu één kindje. Aan de ene kant waren we daar heel blij om, aan de andere kant misten we toch even 'de ander'. We mochten zelf beslissen of we in het ziekenhuis onder controle wilden blijven of bij de verloskundige bij ons in het dorp. We kozen toch voor het LUMC omdat we daar heel goed waren opgevangen en we ons daar veilig voelen.

Ik heb veel darmkrampen gehad in deze periode die ik aanzag voor weeën. We hebben daardoor regelmatig gedacht dat de zwangerschap fout zou gaan.  De gynaecologe stelde ons gerust door te vertellen dat deze krampen door de  hormonen veroorzaakt werden en verder geen kwaad konden.

13-21 weken        Langzamerhand hebben we naaste familie en vrienden op de hoogte gesteld van onze zwangerschap. We kregen gelukkig leuke reacties en weer een hoop kaarten om ons te feliciteren. De meeste mensen snapten ook wel dat we  bang waren voor de komende tijd. Ik heb best lang mijn buik verborgen weten te houden omdat we toch tussen hoop en vrees leefden en bang waren voor nare reacties doordat we misschien niet altijd even blij over zouden kunnen komen. Gevoelens liepen ontzettend door elkaar heen. Geluk omdat er een kindje in aantocht was maar ook angst of het  wel goed zal blijven gaan. De angst voor weer een vroeggeboorte was bij ons constant aanwezig, ook al was daar nu helemaal geen reden voor. Omdat wij nog geen bewijs hebben dat het ook goed kan gaan blijf je bang totdat het levend en wel in je armen zal liggen.

Omdat bij de vorige bevalling een bacterie (B streptokok*) ontdekt werd die misschien iets te maken zou hebben gehad met de vroeggeboorte van de tweeling,  werd nu uit voorzorg een urine kweek gemaakt. De bacterie bleek weer aanwezig te zijn. Dit bezorgde ons opnieuw onrust. Ik kreeg voor zeven dagen een antibiotica kuur en daarna zou er weer opnieuw een kweek gemaakt worden. De controles in het ziekenhuis waren verder goed. Alles verliep volgens schema en ze waren zeer tevreden.

22-23 weken            's Nachts paniek! Ons kindje was heel druk in de weer, stopte ineens met bewegen en meteen daarna kreeg ik met regelmaat harde buiken. De vorige bevalling begon net zo. Na een keer of acht hebben we het ziekenhuis gebeld waar we meteen heen mochten komen. Het zal toch niet weer fout gaan na drieëntwintig weken? Nadat alle controles waren uitgevoerd bleek er uiteindelijk niets aan de hand te zijn. Ik had me te druk gemaakt en er werd aangeraden rustiger aan te doen. Deze angst had alles met de vorige keer te maken gehad. Een paar dagen later, bij de normale controle, bleek het nog steeds prima in orde te zijn.

We hebben in deze week ook een pretecho laten maken, we wilden ons kindje gewoon weer even zien. In de vorige zwangerschap kregen we zoveel echo's dat het nu best moeilijk vonden om het niet meer op beeld te zien maar alleen te voelen. Ons kindje deed het erg goed en heeft alles duidelijk laten zien. We vinden het ook leuk dat het zichzelf later terug kan zien op deze video.

Wanneer ik me nu wat ongerust of verdrietig voel, krijg ik een schopje of klopje vanuit mijn buik. Dit vind ik zo lief, alsof hij/zij wil zeggen dat alles oké is daarbinnen.

24-29 weken        Veel harde buiken gehad. Volgens de verloskundige kan dit geen kwaad en ik kreeg wat tips waar het vandaan zou kunnen komen en wat ikzelf kon doen. De controles waren weer goed. 

In deze periode viel ook 18 mei. De geboorte en overlijdensdatum van Esmée en Jasmijn.  We hebben de foto's weer gekeken en herinneringen opgehaald. Met weemoed dachten we terug aan onze dochtertjes die zo ontzettend welkom waren en waar we nu helemaal vaak aan denken.

Er is opnieuw een urine kweek gemaakt waaruit bleek dat de bacterie nog steeds aanwezig was. Ik kreeg weer een kuur van zeven dagen. Ondertussen zijn we tegen ons kindje aan het vertellen dat het nog niet mag komen omdat het dan waarschijnlijk weer niet goed zal gaan. Tot nu toe luistert hij/zij bijzonder goed. Vaak denken we; waren we maar vast een aantal weken verder want dan is het in ieder geval levensvatbaar. Deze weken kruipen dan ook voorbij.

30-33 weken        Wederom is er een urine kweek gemaakt waar de bacterie weer in gevonden werd. Voor de laatste keer krijg ik een kuur, want drie keer is het maximum.  De controles waren verder weer goed. Op dit moment ligt het kindje wel in een stuit maar heeft nog ruimte om om te keren. Het is nu levensvatbaar! Dat hebben we  wonder boven wonder gehaald. Nooit gedacht.

Mijn verlof is begonnen. Heerlijk, even geen reacties of opmerkingen die te maken hebben met onze voorgeschiedenis. 

34-36 weken        De urine kweek was weer positief maar wegens kans op resistentie kunnen ze niets meer geven tot aan de bevalling. Op één of andere manier waren we hier niet gerust op. Het gaf ons het gevoel terug bij af te zijn. Dit kwam omdat ons eerder was verteld dat we een onderhoudsdosering zouden krijgen wanneer de bacterie voor de vierde keer gevonden zou worden zodat ons kindje toch beschermd zou blijven. Nu dat niet scheen te kunnen werden we toch wel bang. Wat moesten we nu doen als eerst de vliezen zouden breken voordat ik echt weeën had  en wanneer moesten we bellen als de weeën waren begonnen? Wat voor gevolgen had dit voor ons kindje? Met al deze vragen zijn we via de maatschappelijk werkster weer in contact gebracht met de gynaecoloog die ons bij de vorige gebeurtenis begeleid heeft. Hij heeft alles uitgebreid uitgelegd over het beleid bij GBS- patiënten in het LUMC en wat we moesten doen wanneer de bevalling op gang zou komen. Hij had ons weer gerustgesteld.  

We kunnen maar moeilijk wennen aan het feit dat het nu echt mag komen. Elke keer als ik iets dreig te voelen schrikken we toch. Ergens hebben we er wel vertrouwen in dat het nu goed gaat. Het beweegt enorm veel en loopt precies op schema qua groei en de hartslag is prima dus wat willen we nog meer. Aan de ene kant zien we tegen de bevalling op vanwege de herinnering aan de vorige keer en van de andere kant kunnen we bijna niet meer wachten totdat het in onze armen ligt.

Week 37             We zijn weer op controle geweest en alles zag er zo goed uit dat we een tien met een griffel in ontvangst mochten nemen. Ons kindje ligt nog wel in een stuit. Ze willen gaan proberen om het te draaien.

Week 38            We hebben gisteren een geslaagde versie poging* ondergaan. Het kindje ligt nu met het hoofdje naar beneden. We hadden van tevoren al een uitgebreide informatiebrief thuis gekregen over hoe alles zou gaan.  Het was even pijnlijk op een bepaald moment, maar na de tweede poging was het dan wel gelukt! Ik voel nu op hele andere plaatsen bewegingen en dat is even wennen. Ons kindje was er ook even letterlijk van ondersteboven wat we konden zien aan de CTG die ondertussen gemaakt werd. Na een tijdje zag alles er weer heel goed uit en mochten we naar huis.

We hebben een gipsafdruk gemaakt van 'onze' zwangere buik. Hier willen we iedereen die op kraamvisite komt een tekst op laten zetten voor ons kindje. In het midden zetten we dan zelf zijn of haar naam met de geboortedatum en het gewicht. Dit leek ons een leuke herinnering voor ons kindje later.

Week 39            We hebben afgelopen weekend voorweeën gehad. We dachten dat de bevalling op gang kwam maar het stopte weer zodra ik ging liggen. We hebben wel gebeld met het ziekenhuis maar er was nog geen reden om langs te komen. De weeën waren erg onregelmatig en hielden lang niet altijd een minuut aan. Nog maar even afwachten dus. 

We mochten weer op controle in het ziekenhuis. Alles was goed. De arts assistent heeft even een echo foto gemaakt van het neusje met daarnaast een handje. Leuk voor in het plakboek, was zijn opmerking. Wij vonden dit natuurlijk ook heel leuk en hij heeft ook op deze manier laten zien dat het hoofdje nog steeds naar beneden ligt.

Week 40            We kunnen bijna niet meer wachten! We zijn zo benieuwd naar ons kindje. Elke dag hopen we dat er wat gaat gebeuren, maar we moeten blijkbaar nog even geduld hebben. De controles waren goed en er kon bepaald worden dat het kindje ongeveer zeven pond zal worden. We hebben weer een afspraak staan voor over een week en eerlijk gezegd hopen deze niet meer te halen.

Week 41            We zijn de uitgerekende datum voorbij! Nooit gedacht. De hele dag hebben zitten wachten totdat er iets zou gaan gebeuren maar niets hoor. Ik ben maar weer verder gegaan met de nog steeds zeer aanwezige nestdrang.

We gingen weer op controle en alles was nog steeds goed. Ze wilden nu wel een afspraak gaan maken voor een inleiding wanneer ik niet voor week 42 zou gaan bevallen. Ik hoop zo dat het nog uit zichzelf komt voor deze dag.

Week 41 + 4 dagen, een dag voor de geplande inleiding...

De weeën waren weer aanwezig, maar nu toch wel iets heviger dan de afgelopen dagen. Na een uurtje dachten we wel  dat dit zou gaan doorzetten. Toen we het ziekenhuis hadden gebeld, mochten we meteen komen. Ik had 3-4 cm ontsluiting en werd gestript. De weeën werden meteen heviger en langer. Ik kreeg op een gegeven moment het beloofde infuus om ons kindje tegen de B-streptokok te beschermen. Ik mocht in bad als ik dat wilde om zo de weeën beter op te kunnen vangen. Even dacht ik dat niet meer te halen of dat ik daar nooit meer uit zou komen maar toen ze zeiden dat ze me er zo weer uit hadden besloten we het toch maar wel te doen. Het verzachte wel iets omdat je in elke houding kan draaien die je wilt en het warme water zorgt voor wat ontspanning. Met 7 cm ontsluiting kreeg ik persdrang en was het verstandig om maar vast uit bad te gaan. Daarna ging het vreselijk snel. De weeën kon ik niet meer opvangen en ik moest op mijn zij gaan liggen omdat ons kindje een zogenaamd 'sterrenkijkertje' was. Daardoor bleek ik dus enorme druk te voelen die haast niet op te vangen was. Dit duurde voor mij een eeuwigheid. Ik begon te hyperventileren en daardoor verkrampte ik helemaal. Ik moest proberen de weeën weg te zuchten wat me echt niet lukte. Eindelijk kwam het verlossende woord eruit; Ik mocht gaan persen...

Een half uur later werd ons wondertje geboren! Een meisje en we noemen haar Ilse-Mare. Ze huilde meteen en bleef warm en bewoog, dat was voor mijzelf best een vreemde ervaring na Esmée en Jasmijn, die beiden haast niet bewogen na de geboorte en even later koud werden. Het was echt goed gegaan! We hadden een dochter en een hele mooie!

Doordat ze 3855 gram woog en ze binnen 6 uur geboren is heb ik er een totaal ruptuur aan overgehouden. Dat was even een tegenvaller en moest meteen op de operatiekamer onder volledige narcose gehecht worden.

Ons kindje doet het tot nu toe prima en we zijn heel trots op haar en zielsgelukkig. Nu hebben we echt een kindje om voor te zorgen en dat is toch wel heel bijzonder. We genieten van elk moment met haar en kunnen het soms nog niet geloven...Het is echt goed gegaan...

 

          

* Uitleg over de B streptokokkenziekte kun je terugvinden onderaan 'Ons verhaal.'

* Versie poging wil zeggen;  het kind proberen uitwendig met de handen te draaien van stuit naar hoofdligging. Voor en na deze handeling wordt de hartslag van het kind voortdurend in de gaten gehouden.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

Het is juli 2005, Ilse-Mare is net 2 geworden en wij???? Wij zijn weer in zeer blijde verwachting! Al 8 weken zijn we onderweg en het gaat goed. Over 3 weken hebben we in het LUMC de eerste echo....heel spannend allemaal weer en we twijfelen toch weer over het aantal dat erin mijn buik zal zitten. Ergens lijkt het erop dat mijn buik weer net zo snel begint te groeien als toendertijd van de tweeling. Aan de andere kant is het mijn derde zwangerschap natuurlijk en zie je het dan ook wat eerder. We zullen nog een paar weken moeten wachten voordat we het zeker weten. 

De eerste echo met ruim 11 weken;

Het voorgesprek met de beste man in opleiding duurde erg lang. Wij wilde het liefst meteen de echo, maar ja....Toen er uiteindelijk een verloskundige kwam op alles nogmaals te checken begon ze met de echo....gelukkig...Alles zag er prima uit en het is toch 1 kindje. Ergens zijn we daar natuurlijk dolgelukkig mee maar aan de andere kant had ikzelf ook zoiets van, misschien zijn het er toch 2 en krijgen we opnieuw een kans. Niet erg verstandig natuurlijk gezien onze voorgeschiedenis, maar deze gedachtes schijnen vaken voor te komen onder lotgenoten die een tweeling kwijt zijn geraakt..

Het één en ander is besproken en uiteindelijk bleek dit een heel verhaal te zijn.

Even nog in het kort: Zo kwam o.a. de 2-lingzwangerschap, de bacterie (b-streptokok, zie voor uitleg onder het kopje 'ons verhaal') weer ter sprake, het totaalruptuur van de vorige keer en daardoor ook de bevalling van dit kleine mensje. We wilden zelf graag dat ze een keizersnede zouden doen om alle risico’s op herhaling van het totaalruptuur met verdere gevolgen te voorkomen. We zouden namelijk 50% kans hebben op herhaling. Hier werd mee ingestemd maar moesten dit nog wel even bij de volgende controle definief  met (onze eigen) gynaecoloog bespreken en in de computer laten zetten. Dit hadden we en jaar geleden al met hem besproken nadat er nogmaals een ingreep nodig was geweest ten gevolge van het totaalruptuur maar omdat we nu echt zwanger zijn was het verstandig het nogmaals definitief af te spreken. Alle verder controles waren goed. We mochten een afspraak maken over 8 weken.

We zijn 19 weken zwanger en het gaat allemaal heel goed, ik voel me goed op wat bekkenklachten na en misselijk ben ik weer nooit geweest. Deze controle  had ik bij onze eigen gynaecoloog. We vonden het wel weer prettig om hem te zien en te spreken eigenlijk. Alles was verder prima en de keizersnee staat nu vast. Vandaag hadden we ook een screenecho waar we behoorlijk nerveus voor waren. Je weet toch maar nooit of alles goed is en inmiddels kennen we iets te veel verhalen met complicaties.

Gelukkig zag alles er perfect uit. Ik moest bijna huilen van opluchting! Ook kon de echoscopiste ons vertellen of we een jongen of meisje zouden krijgen. Dit wilde we heel graag weten. Helemaal dolgelukkig  liepen we de kamer uit en maakte we weer een vervolgafspraak voor over 6 weken.

 We zijn nu 25 weken en het ging zo goed.........

Vrijdag was ik een klein beetje bloed verloren nadat ik terug was gekomen uit het dorp. Ik was lopend gegaan met Ilse en het is best wel even een eindje weg. Ik schrok wel  maar was niet in paniek. Ik ben wel meteen gaan liggen en heb het ’s avonds tegen Jeen verteld. Hij was ook niet meteen ongerust eigenlijk. Even afwachten maar.

Zaterdagochtend moest ik naar het toilet en ik verloor nu echt bloed, best veel helder rood bloed. Ik schrok heel erg en riep Jeen. Daarna gebeurde het nog eens en nu wat meer. Ik raakte lichtelijk in paniek en begon te huilen. Het eerste wat door me heen ging was; we gaan weer een kindje verliezen en ik kromp echt ineen van angst. Jeen wilde meteen het LUMC bellen en dat hebben we ook gedaan. Intussen was ik nog een keer bloed verloren.

We mochten meteen komen, de verloskundige reageerde erg lief. Dit kwam o.a. doordat ik heel kort onze 2-ling ervaring verteld had en daarom zo bang was omdat dit net zo begon. Ze begreep me volledig.

Binnen een kwartier waren we daar, eerst Ilse bij mijn ouders gebracht en toen naar het LUMC.

We hebben over het algemeen best lang moeten wachten op onderzoeken en uitslagen maar dit kwam ook doordat het weekend was en er dan minder artsen aanwezig zijn. Na een inwendig onderzoek kwamen ze erachter dat mijn baarmoedermond was gaan bloeden. Dit veroorzaakte ook harde buiken die ik heel veel had gehad inmiddels.

Ze konden er niets aan doen maar gaven wel het advies rustiger aan te doen en na de bevalling een uitstrijkje te laten maken omdat het er nu nogal grillig uit bleek te zien. Mmm, dit vond ik niet echt geruststellend. Eerst eens kijken hoever we het deze zwangerschap gaan brengen en wat zal ons nog te wachten staan nadat ons kindje geboren zal zijn?

We mochten weer naar huis en konden wat haar betreft over 2 weken weer terugkomen voor een gewone controle. Ik mocht in het weekend echt niets meer doen. De harde buiken waren verontrustend.

Het weekend ging voorbij en per toeval gingen er vriendinnen bellen om te vragen hoe het ging. Nou ja, deze gebeurtenis heb ik dan ook in een verkorte versie even gemeld aan iedereen en ze schrokken weer zo. De meeste zeiden ook tegen ons waarom het nu niet eens 1 keer gewoon allemaal goed kan gaan...........Genieten was weer voorbij.....Ik was net op het punt aangekomen er vertrouwen in te krijgen en nu dit weer.

Ik sprak ook een vriendin die ik zo dankbaar ben omdat zij mij heeft in laten zien hoe serieus deze situatie weer was. Ik zag het blijkbaar toch allemaal niet zo ernstig in.

Tegen mij werd in het ziekenhuis gezegd dat ik het rustiger aan moest doen. Tja, wat is rustig aan? Ik werk in een apotheek, sta en loop de hele dag en als het druk is kan ik dus niet rustig aan gaan doen. Mijn vriendin stelde mij diverse vragen waarop ik geen antwoord wist en zij eigenlijk wel. Zodoende ging ik steeds meer beseffen dat ik eigenlijk weer een lopende tijdbom was want als ik niet rustig aan kon doen kreeg ik harde buiken omdat het bloed mijn baarmoeder scheen te prikkelen en wat had dit voor gevolg????  Weeën?? Ik was pas 25 weken!

Zij heeft ervoor gezorgd dat ik het LUMC ging bellen om  antwoorden op mijn vragen te krijgen en van het 1 kwam het ander. Ik kreeg iemand aan de lijn die ik toevallig ken en daar werkt aan de telefoon en die kon me geweldig helpen. ‘Toevallig’ (toeval bestaat niet) kwam er op het moment van mijn telefoontje een gynaecoloog langs en daar vroeg ze dus het 1 en ander aan. Diegene vond het raar dat de verloskundige mij pas na 2 weken liet terugkomen, hij vond dat veel te lang en ik moest in diezelfde week op donderdag weer komen en dan kreeg ik weer hetzelfde inwendige onderzoek! En dit zou 1 week later weer gebeuren! Zo, dat was wat anders dan een gewone controle die pas over 2 weken zou plaatsvinden! Wat was ik blij dat ik gebeld had en dat ik voorlopig vrij genomen had van mijn werk op aanraden van mijn baas. Hij was ook weer erg geschrokken en wilde niet dat ik ook maar enig risico ging lopen (door mijn eigen eigenwijzigheid).

Die donderdag kwam ik bij de arts assistente (bij een verloskundige kwam ik niet meer vanaf nu) en zij vertelde mij dat op zich alles er wel rustig uitzag maar aangezien mijn harde buiken niet minder waren geworden ondanks mijn rust (had dus inmiddels vrij genomen na die bewuste zaterdag) leek het haar beter om te stoppen met werken gezien het beroep dat ik uitoefen. Ergens was ik opgelucht door dit bericht want nogmaals, hoe moest het anders verder als ik niet rustiger aan kon doen.

Ik belde mijn baas op met dit nieuws.  Hij zou me nu in de ziektewet zetten. Ik voelde me wel schuldig want WIJ willen een kindje maar mijn collega’s moeten nu harder werken omdat ik het niet meer mag. Toen ik dit aan diverse mensen vertelden werden ze boos op mij. Alsof we al niet genoeg meegemaakt hadden en we hadden al 2 kindjes verloren en nu is de situatie ook weer heel spannend, nee, we moesten nu eens aan onszelf denken........Oké, dat was eigenlijk wel waar.

Vanaf nu dan maar rustig aan doen. Het duurde zo’n week of 2 eer ik dit volledig geaccepteerd had hoor maar zag ook wel in dat dit het beste was.

Inmiddels kreeg ik steeds meer last van mijn bekken, al vanaf week 14 loop ik bij de fysiotherapeute en het lijkt wel alsof haar massages steeds een kortere uitwerking hebben. Als ik donderdag geweest ben heb ik zaterdag alweer last. Lopen wordt steeds moeilijker en Ilse mag ik niet meer tillen, arm meiske.

Ilse heeft een behoorlijke knauw gehad van dit hele gebeuren trouwens en wil ook nergens meer heen zonder mij, alsof ze voelt dat zij voor mij moet zorgen of zo. Heel ontroerend is dit.

We gaan verder en elke week is er weer 1. Genieten kan ik haast weer niet omdat de angst overheerst.

Ik ben nu 33 weken en in de brievenbus ligt een brief van de ARBOdienst. Of ik even naar Rotterdam kon komen omdat ik in de ziektewet zit, even een controle. ????!!

Ik kan amper lopen en moet ik helemaal naar Rotterdam komen??? Ik belde naar de ARBO en legde mijn situatie uit. Uiteindelijk mocht ik naar Rijswijk, dat scheelde wel iets maar ik was nog steeds niet blij. In Rijswijk hadden we gelukkig een hele lieve arts die erg begripvol was. Ongewild kwam het verhaal van de 2-ling naar boven omdat hij doorvroeg. Ik was helemaal in tranen en dit had ik niet meer echt verwacht van mezelf, na 3,5 jaar. Nou ja, die man vond het natuurlijk ook niet echt een goed idee om voor die paar weken nog aan het werk te gaan en hij zou een plan van aanpak maken.

Op dit soort dingen zaten we natuurlijk al helemaal niet te wachten maar hoort er eenmaal bij helaas.

We zijn 34 weken en hebben weer een controle. Op 1 of andere manier was ik helemaal niet gerust en dat verbaasde mezelf. Ik had altijd de gedachte van als we nou maar die 32 weken voorbij zijn zal het wel rustiger worden maar gek genoeg zijn we 34 weken en zie ik alleen maar 'beren op de weg' zoals ze dat noemen. Ik kon al mijn angsten even kwijt bij een hele lieve arts assistent en hij snapte alles maar zei ook eerlijk dat hij ze niet weg kon nemen. Wel vertelde hij me dat ze met 34 weken heel veel konden doen mocht er iets fout dreigen te gaan. Ik heb namelijk 2 vriendinnen die hun kindje bij 38 weken nog verloren zijn.......we zijn er dus nog niet. Verder zag alles er heel goed uit en lag ons babytje met het hoofdje naar beneden.

Over 2 weken hadden we weer een afspraak.

We zetten ons leven weer op de bank voort. Mijn moeder was veel bij me om voor Ilse te zorgen want Ilse had niet zo gek veel aan mij.

We zijn 36 weken en we mogen weer op controle.  Alles gaat nog steeds prima met ons grote kleine wonder. Ik voel hem/haar enorm veel maar raak in paniek als ik hem/haar een uur niet voel bewegen. De controles van deze week waren ook weer prima. Dat mijn bloeddruk altijd aan de lage kant is hoort blijkbaar bij me en kon verder geen kwaad. Samen met de arts assistent is er besloten om ons kindje met 38 weken en 2 dagen te gaan halen. Normaal zou dit 39 weken en 4 dagen zijn maar ook door mijn enorme bekkenklachten zag hij geen enkele reden om langer te wachten. Wij zagen zit als opluchting.

 In de komende resterende 2 weken moesten we nog een laatste keer op controle en alles met de anaestesie bespreken. Toen alles geregeld was keken we uit naar dinsdag 14 februari dat ik het LUMC in zou gaan en dat ons mensje 15 februari gehaald zou worden.

 

 

14 februari 2006, 38 weken en 1 dag zwanger en Valentijnsdag.....mijn laatste dag zwanger......

Morgen is het zover.....ik ben erg nerveus, om de hele ingreep en hoe ik eruit zal komen wat betreft mijn bekken. Ik zou in ieder geval 27 uur plat op mijn rug moeten liggen wat ik thuis nog geen 15 minuten vol hield. De fysio had mij verteld dat het juist ook goed kon gaan omdat je dan door de verdoving zo ontspannen bent dat je juist daarna geen last meer zou kunnen hebben. Duimen maar.

Na vele controles en bloedafname werd mij mijn kamer gewezen waar ik me kon gaan installeren voor de komende 4 dagen, want als alles goed ging mochten we zaterdag weer naar huis.

De avond viel en omdat er waarschijnlijk nog 2 andere kraamvrouwen op de kamer erbij kwamen werd mij aangeboden om deze belangrijke nacht op een andere kamer door te brengen waar ik alleen lag zadat ik in ieder geval een goed nacht zou hebben. Prima idee en zo deden we het.

Jeen ging naar huis met Ilse. Jeen zal morgen om 6:15 bij me zijn omdat we als eerste aan de beurt zijn.

Ik had een slaapcapsule gekregen en heb daardoor redelijk geslapen. Ik moest zelfs wakker gemaakt worden om 6:00 uur. Het is 15 februari.....joepie, maar ook eng enne, we zijn ook heel nieuwsgierig maar vooral zenuwachtig......

Ik mocht gaan douchen en daarna kreeg ik een catheter in en een operatiehemdje aan.

Jeen arriveerde ook gelukkig op tijd.

Ik werd naar beneden gereden, naar de vercouver. Daar kreeg ik een infuus en een mutsje op. Nu was het wachten totdat ik aan de beurt was. Ik had vreselijk last van mijn bekken en was erg bang nu.

Het was zover.....

Jeen werd opgezocht en mocht naar mij toekomen nadat ik helemaal geinstalleerd was en de ruggeprik had gehad. Ze waren erg lief voor me en reageerde erg goed op mijn angst.

De gynaecoloog kwam binnen (helaas niet onze eigen en dat vond ik echt jammer maar wisten we wel van tevoren) Ze begonnen........ik was bang en nerveus tegelijk.....Op het moment dat ik dacht dat ze net de eerste snee hadden gemaakt hoorde ik ze zeggen; daar komt ie......en ik hoorde het gehuil van.........onze vierde dochter!!!! Wat was dit snel gegaan zeg!!

Ik moest huilen......onbeschrijfelijk mooi was dit moment en wat was ik blij met ons meisje en dat ze er was en was blijven zitten etc.....Ik was en ben haar zo dankbaar voor alles.

Ons mooie meisje draagt de naam Nina-Sophie, We hebben hier ook weer letters van Esmée en Jasmijn in willen verwerken net als bij Ilse-Mare, ons andere wonder.

Ik was moe, heel erg moe en wilde het liefst even in slaap vallen. Jeen was met Nina en de kinderarts mee om haar verder te onderzoeken en ik was net gehecht. Nog op de O.K. begint mijn hart ineens raar te doen. Mijn hartslag was erg hoog en in plaats van dat ik kon slapen had ik het gevoel alsof ik de marathon had gelopen.

Ik werd naar de vercouverkamer gereden en daar zijn ze 3 uur bezig geweest om alles weer in orde te krijgen. Op een gegeven moment waren al mijn waardes uit balans geraakt......mijn bloeddruk was laag, hartslag dus veel te hoog, mijn Kalium te laag, mijn ijzer te laag etc. Ik was ook veel bloed verloren, 1 liter, dat zeiden ze tegen me en ze twijfelde over een bloedtransfusie. Uiteindelijk hebben ze dit toch niet willen doen omdat het toch altijd bloed van een ander was vertelde ze me. Ik kreeg een injectie zus en een injectie zo en niets leek aan te slaan. Ik lag daar te liggen en zag alles om me heen gebeuren. Er werd op een gegeven moment zelfs gezegd dat ze er een cardioloog bij wilde halen als het zo onrustig bleef. Misschien had ik zelfs wel een hartafwijking waar ik het bestaan nog niet van wist.....Dat was even schrikken. 

Ondertussen kwam Jeen met Nina aan. Wat was ik blij!! Blij met mijn meisje, blij dat met haar alles goed was en blij dat ze er nu gewoon was en dat ik haar voor het eerst echt in mijn armen kon houden!

Inmiddels zijn we al 3 uur en vele injecties verder. Alles is uiteindelijk uit zichzelf (?)weer stabiel geworden en een cardioloog bleek toch niet nodig. Ik mocht  terug naar mijn kamer en daar konden we eindelijk de ouders bellen. Wat hadden die in spanning gezeten! Ze waren erg geschrokken van dit vervelende verhaal.

Ze mochten gelukkig wel meteen langskomen. Ilse was met oma in het LUMC gebleven (niet wetende dat het zo lang ging duren) en mocht als eerste haar zusje komen bewonderen. Stralend kwam ze binnen rennen met hoogrode kleuren op haar wangetjes. Prachtig vond ze het en wilde haar meteen vasthouden. Even later kwamen de opa en oma’s en vonden het ook weer geweldig een kleindochter erbij te hebben, na weer zoveel spanningen van afgelopen tijd ......

Het is donderdagochtend. Omdat ik een deel van de nacht goed geslapen had was ik vergeten om op mijn pomp te drukken. Ik werd wakker van de pijn en heb uiteindelijk toch een verpleegster gebeld voor extra paracetamol. Ik kon me zowat niet meer bewegen van ellende. Ik moest er gewoon van huilen. Morgen gaat mijn pomp er definitief vanaf.......ben hier bang voor.....

De paracetamol heeft geholpen en ik heb nog wat kunnen slapen. Nina lag bij de verpleging omdat mijn nacht gewoon goed moest zijn. Omdat ik borstvoeding geef waren de nachten hierdoor niet erg rustig voor me. Zometeen gaat mijn morfinepomp eraf en zal ik het op paracetamol moeten doen. Ik zie hier als een berg tegenop eigenlijk omdat het gisteren pas gebeurd is en dat ik vannacht zo’n dip heb gehad. En nog steeds ben ik moe, moe, moe....en dan kun je zowieso al minder aan.

Het was zover, de pomp ging eraf. Het was een uur of 11 in de ochtend. Wel meteen paracetamol gekregen om niet in een dip te komen. Het leek goed te gaan. Om 12:00 uur mocht ik wat eten en dat ging prima. Ondertussen ging het met de borstvoeding ook uitstekend gelukkig en genoot er zelfs van. Ik was ook trots dat het zo goed ging.

Rond een uur of 2 ’s middags begon de pijn heviger te worden maar mocht nog geen paracetamol innemen. De uren verstreken en de pijn was niet onder controle te krijgen, niet met paracetamol, maar ook niet met diclofenac en symmoron spuiten, bleek later. De anaestesie was er inmiddels ook al bijgehaald. Ze wisten niet waarom ik zo'n pijn had.

Ik kon alleen maar huilen van de pijn. Ik kon ook alleen nog maar adem halen via mijn  borstkas omdat het via mijn erg pijnlijk was. We besloten zelfs de visite die ’s avonds zou komen af te bellen want hier had niemand wat aan. In eten had ik helemaal geen trek.

Weer kreeg ik een symmoron spuit en diclofenac en weer deed het niets.

Het was inmiddels 20:00 uur en ik verging werkelijk van de pijn. De aneastesisten had ik al aan mijn bed gehad maar nu werd het tijd voor wat onderzoeken. Ze dachten dat het mijn darmen waren dus werd er een catheter van achter ingebracht. Dat bleek het niet te zijn, catheter er weer uit. Toen werd de arts assistent (die lieve man die we eerder bij de laatste controle hadden gehad) er bijgehaald die mijn buik wilde voelen, dit deed enorm veel pijn. Hij wilde toch een echo maken want hij dacht aan een inwendige bloeding. De zeer pijnlijke echo wees ook niets uit.

Uiteindelijk besloten ze om 21:00 uur dat ik weer terug moest naar de O.K voor nieuwe pijnstilling.

Ik voelde me zo ellendig en was zo uitgeblust van alles, vreselijk.

Op de O.K. zijn ze 2 uur bezig geweest om de pijn weer onder controle te krijgen en uiteindelijk mocht ik weer naar boven met mijn nieuwe pomp. Ik had ook extra zuurstof nodig nu. De verpleegkundige zou me die nacht in de gaten houden en op de pomp komen drukken als ik sliep. Dit zou voorkomen dat ik weer een dip zou krijgen als de nacht ervoor.

Die nacht mocht Nina weer bij de verpleging blijven zodat ik eindelijk eens een goede nacht zou hebben. Ik mocht haar niet zelf voeden vanwege de morfine die in moedermelk overgaat. Voor het eerst kon ik me weer bewegen en zelfs voorzichtig omdraaien in bed, even een ander houding was wel prettig. Die nacht heerlijk geslapen.

Het was vrijdag. ’s Morgens toen ik wakker werd voelde ik me niet lekker. Wilde wel eten maar lukte niet goed. Ik was helemaal niet lekker door de morfine. Ik had moeite met mijn brood te smeren en mijn beker melk vast te houden. Ik kon ook niet echt helder uit mijn ogen kijken.

Nina was gebracht en werd ineens in mijn armen gelegd en ik had bijna de kracht niet om haar vast te houden. Jeen belde vroeg op hoe het ging met me maar nadat ik half huilend zei hoe ik me voelde besloot hij meteen naar me toe te komen. De lactatieverpleegkundige kwam langs om advies te geven omdat ik nu niet zelf mocht voeden vanwege de morfine dat in de melk zat. Op dat moment moest ik overgeven en gelukkig griste zij net op tijd Nina bij me vandaan.

Ze vond dit echt hopeloos zei ze later en vroeg zich af of het weer goed zou komen.

Nina werd gevoed met een flesje. Dat arme meisje barste hierdoor van de kramp. Ik denk dat dat kwam omdat het met 2 minuten bij haar naar binnen kwam terwijl ze bij mij lekker op haar gemakje een half uur lag te drinken. Ze was erg onrustig hierdoor. Dat vond ik moeilijk, het ging net zo goed.

Het werd middag en samen met de anaestesist werd afgesproken dat de pomp wel even bleef zitten zodat ik kon drukken als het nodig was maar vanaf elke nieuwe druk op de knop betekende  24 uur daarna geen borstvoeding. Ik wilde niet meer drukken maar ze zeiden wel als het nodig was dit toch te doen. Het lukte me om niet te drukken en zodoende werd de pomp om 15:00 weggehaald.

Nu ging het gelukkig echt goed met alleen paracetamol bleek later.

Ik kon niet wachten totdat ik Nina weer zelf mocht voeden.

Gelukkig bleek het weer net zo goed te gaan als daarvoor. Ik had wel afgekoft maar dat moest weggedaan worden, dus het was nog goed op gang.

Ik mocht inmiddels proberen op de rand van mijn bed te gaan zitten en dat lukte aardig. Ik kon zelfs op mijn benen staan en op een stoel zitten toen ze mijn bed kwamen verschonen.

Zaterdag 18 februari,

Officieel zou ik nu naar huis mogen maar het zit er nog niet in. We lopen een beetje achter door alle toestanden van afgelopen dagen en nachten. Ik moet eerst zelf hebben kunnen douchen en ontlasting hebben gehad en bovendien had ik nog steeds mijn urine catheter. Vandaag mocht ie er wel uit als ik dacht zelf naar de toilet te kunnen. Toen ik zei dat dat wel zou gaan mocht ie eruit.

Weer een stapje verder.

Nina is heel zoet en lief. Ze drinkt goed maar slaapt ook erg veel........te veel......

Zondag,

Nina blijkt meer af te vallen dan de bedoeling is. Ze weegt nog maar 2700 gram en komt niet aan. Wat gebeurd er nu weer? Waarom dit nou weer??? Ze drinkt dus wel maar ze blijft 5 uur weg terwijl ze om de 3 uur zou moeten komen. We mogen dus niet naar huis. Ze willen eerst nog een paar voedingen afwachten. Ze moet nu ook steeds met een flesje bijgevoed worden en dat is niet de bedoeling.

Inmiddels had ik zelf gedouched en dat ging prima.

Ik hoopte wel dat ik dan misschien ’s middags naar huis mocht.

Ineens stond er een arts assistent naast me en kwam het ontslag gesprek doen. Huh?? Toch! Mooi dachten we, het gaat dus nu wel goed. Ik was helemaal blij. Alles was besproken en we namen afscheid. Ik kleede me om en Nina lag al bijna in de maxi-cosi toen de verpleegkundige kwam en raar opkeek dat wij met onze jassen aanzaten.

Toen we zeiden dat ik net het ontslaggesprek had gehad moest ze ons teleurstellen. Hij was in de war en had niet begrepen dat er nog voedingen afgewacht moesten worden.

Ik moest echt nog even blijven........Het werd 15:00 uur en ik begon er een hard hoofd in te krijgen of we wel vandaag weg mochten........Helaas, niet dus. We moesten nog een  nacht blijven. Dit viel heel erg tegen en ik moest huilen. Ik wilde zo graag naar huis nu.

Mijn kamergenootje mocht wel weg en dat betekende ook nog eens dat ik die nacht helemaal alleen zou liggen met Nina.

Maar goed....Het was niet anders.

Die nacht heel onrustig geslapen. De voedingen waren in ieder geval nu wel goed en ze had haar juiste rytme ook terug. Ze kwam nu netjes al een paar keer om de 3 uur en ze ging goed......gelukkig want dat betekende dat we vandaag  echt naar huis zouden mogen!!

 

Maandag 19 februari zijn we thuis gekomen en is ons gezinnetje weer (bijna) compleet want onze oudste dochtertjes zullen we altijd blijven missen.

 Ilse is gek op Nina en Nina op Ilse.

Nina doet het erg goed en is een heel tevreden lief kindje. We zijn zo ontzettend gelukkig met onze 2 meisjes waar we wel voor mogen zorgen. Omdat onze zwangerschappen en bevallingen niet voorspoedig zijn gegaan waardeer je het destemeer hoe bijzonder elk (levend) kind eigenlijk is........

Mei 2006

Nina is nu 3 maandjes oud en is de allerliefste baby die iemand zich kan wensen. Ze is heel tevreden en erg makkelijk en Ilse?? Die vind haar nog steeds helemaal het einde. Ze is erg behulpzaam voor haar zus en Nina moet ook altijd lachen zodra Ilse in haar buurt verschijnt. Dit is zo ontzettend leuk om te zien.

Omdat Ilse nog geen 3 is en best snel moe is hebben we besloten om een dubbele kinderwagen te kopen waar ze naast elkaar kunnen zitten.

Ilse vind het geweldig en het is dan ook haar lievelingswagen.

Ik moet toegeven dat het best wel raar is om nu toch achter een 2-lingwagen te lopen maar oh....wat ben ik trots dat er nu toch 2 meiden inzitten!!!! Al schelen ze 2,5 jaar, IK heb een dubbel gevulde kinderwagen en voel me de gelukkigste mama op aarde! En onze engeltjes? Die zitten op hun wolkje trots naar beneden te kijken naar hun fantastische zusjes!! Esmée* en Jasmijn* zijn samen gelukkig in de hemel en Ilse en Nina zijn dit samen op aarde.

Wil je op ons verhaal reageren kan dat altijd via ons email adres svnoort@jvnoort.nl