Na het verlies
Home Waarom deze site Wat is TTS Ons verhaal Na het verlies Overige sites Ervaring ziekenhuis Nieuwe zwangerschap Reacties omgeving TTS Beeldjes

 

 

Hoe het leven na het verlies bij ons verder ging.

Het moment dat we zonder kinderen thuis kwamen was erg moeilijk. We voelden ons leeg en emotioneel. We beseften eigenlijk niet zo goed dat het echt over was. De eerste nachten durfden we niet eens te gaan slapen uit angst om de volgende ochtend weer te beseffen wat er gebeurd was. Het wakker worden met een lege platte buik heeft ons veel verdriet bezorgd. We misten onze zwangerschap enorm. We hadden zo naar ze uitgekeken.

Na een aantal dagen moesten we toch wel onze vrienden en kennissen gaan inlichten over wat er gebeurt was. Het viel best tegen, maar iedereen reageerden buitengewoon goed en leefden erg met ons mee. 

Toen we alle bestelde spulletjes af moesten zeggen deed dit erg zeer. Toen we deze net besteld hadden vertelde de verkoopster dat bij een eventuele foute afloop alles 'gewoon' afbesteld kon worden zonder extra kosten. Je denkt hierover amper na en het is dus ook heel onwerkelijk dat je dit dus echt moet gaan doen twee weken later. Ze reageerde wel heel lief en vond het vreselijk voor ons. Dit vonden we het moeilijkste telefoontje.

We besloten toch redelijk snel te proberen om ons dagelijkse leven weer op te pakken want anders zou het alleen maar moeilijker kunnen worden. Het lukte aardig. Natuurlijk hebben we nog best vaak een terugslag gehad. Er zijn ook wel momenten geweest dat we b.v. vandaag wel tegen het zien van een tweeling konden en de dag erop niet. Het zien van zwangere vrouwen of roze ballonnen bleef ook best pijnlijk. Soms kon ik ook wel midden op straat ineens in huilen uitbarsten zonder duidelijke reden. Maar we vertrouwden erop dat het met de tijd beter zou gaan.

Na een aantal maanden ging het inderdaad steeds beter. We deden af en toe weer leuke dingen en hadden veel contact met vrienden die ons er aardig doorheen geholpen hebben. De maatschappelijk werkster van het LUMC heeft ons heel erg geholpen door veel naar ons te luisteren en tips en raad te geven bij moeilijke situaties. Bij haar konden we altijd terecht en dat hebben we als zeer prettig ervaren. Zij heeft altijd perfect begrepen wat er in ons omging. Zij is dan ook gespecialiseerd in het begeleiden van ouders van overleden kindjes. Onze ouders hebben ons ook erg veel gesteund, en stonden altijd voor ons klaar hoe moeilijk zij het zelf ook hadden met het verlies van hun kleindochters. 

Omdat ik niet wist hoeveel tijd er 'normaal gesproken' voor stond om weer aan het werk te gaan, na een gebeurtenis als die van ons, besloot ik het na vijf weken weer te gaan proberen maar dat was veel te snel. Ik kwam helemaal overstuur thuis en was er nog niet aan toe. Uiteindelijk zijn we beiden na overleg met de arbodienst na negen weken weer begonnen en dat ging een stuk beter. In deze negen weken is er diverse malen contact geweest met de werkgevers en de arbodienst om op de hoogte te blijven hoe het inmiddels ging. Met de arbodienst werd er een re´ntegratieplan opgezet en zo zijn we langzamerhand weer begonnen. Beginnend met een paar uurtjes per dag naar fulltime. Dit hadden we binnen drie maanden gerealiseerd. In deze drie maanden bleef het contact met de arboarts bestaan om te zien of het goed ging en of er geen terugslagen waren. Nadat we weer een maand op onze oude uren zaten verviel het contact met de arbodienst. We vonden het allebei best prettig dat we weer zover waren ook al viel het af en toe niet mee om ons te concentreren maar we hadden afleiding en konden ons weer nuttig maken. Wat wel erg zwaar was waren de vele reacties van buitenstaanders die dachten dat we 'gewoon' bevallen waren en wilden weten wat 'het' geworden was. Keer op keer hebben we uit moeten leggen dat het niet goed was gegaan en dat vonden we zelf erg vervelend.

We zijn nu een jaar verder en het gaat goed. Dat we nog steeds geconfronteerd worden met de tweeling zal ons hele leven zo blijven. We zullen met de tijd er wel steeds beter mee om kunnen gaan. We denken nu enorm veel aan onze meisjes doordat we weer in blijde maar ook angstige verwachting zijn. Veel mensen begrijpen onze angst gelukkig maar er zijn ook mensen die vinden dat we geen reden hebben om nu bang te zijn. Reacties van mensen die vinden dat we erg snel weer een kindje verwachten, hebben we ook mogen incasseren. Deze mensen weten dan vaak niet dat de tweeling is overleden en dat is dan weer even pijnlijk  voor beide partijen. Ook bij de vraag of het ons eerste kindje wordt moeten we altijd even slikken. De tweeling verzwijgen wij nooit, maar het geeft toch altijd even een schaduw over deze zwangerschap. Nu we bijna op het einde zijn van deze zwangerschap zijn, kunnen we zeggen dat we tussen angst en blijdschap hebben geleefd over de gehele periode. 

Nu het verlof is ingegaan vinden we het eerlijk gezegd heerlijk even geen opmerkingen of reacties te krijgen wat betrekking heeft op onze meisjes. Nu kunnen we 'gewoon' even genieten van ons derde kindje in aantocht.

(Wil je meer lezen over deze zwangerschap, ga dan naar de link 'nieuwe zwangerschap').