Ervaring ziekenhuis
Home Waarom deze site Wat is TTS Ons verhaal Na het verlies Overige sites Ervaring ziekenhuis Nieuwe zwangerschap Reacties omgeving TTS Beeldjes

 

 

 

Ervaringen per ziekenhuis

Hoe je wordt opgevangen in een ziekenhuis kan van groot belang zijn voor een verwerkingsproces na het verlies van één of meer kinderen. Zoals eerder gemeld hebben we ervaringen op dit gebied van andere lotgenoten gemist. Daarom willen wij dit onderwerp onder de aandacht brengen.

Wijzelf hebben te maken gehad met twee verschillende ziekenhuizen. Een streekziekenhuis en het LUMC. In het streekziekenhuis vonden wij alles tamelijk afstandelijk en zakelijk gaan. Wij vonden het jammer dat ze niet veel informatie uit zichzelf gaven over bepaalde zaken. Ook was er weinig ruimte voor eventuele vragen of onzekerheden van onze kant. Eerlijk gezegd hebben wij alleen ervaring met de polikliniek gynaecologie van dit ziekenhuis, maar volgens ons gaat het er om hoe je wordt opgevangen, ongeacht op welke afdeling dit gebeurt.  

In het LUMC  hebben we de opvang sowieso anders ervaren. Artsen en verpleegkundigen wisten op een dusdanige manier met ons om te gaan, dat er wederzijds vertrouwen heerste. Ze waren aardig, zorgzaam en eerlijk tegen ons. Bovendien was hier wel ruimte voor vragen en toen we voor de beslissing kwamen te staan wat er moest gaan gebeuren, kregen we alle tijd om na te denken. We moeten er wel bij zeggen, dat natuurlijk niet elke situatie dit laatste toelaat.

Hieronder staat onze ervaring uitgebreider beschreven.

Wie zijn verhaal ook kwijt wil, kan dit doen via het e-mail adres.

Uit privacyoverweging zou ik iedereen erop willen attenderen om namen van artsen, verloskundigen of andere hulpverleners waar je iets over kwijt wilt niet te noemen. Eventueel kun je alleen hun initialen gebruiken.

 

svnoort@jvnoort.nl

 

Onze eigen ervaring in het streekziekenhuis

Zoals eerder gemeld kwam de  gynaecoloog in het streekziekenhuis nogal stug en afstandelijk bij ons over. Veel informatie heeft hij nooit gegeven en omdat het onze eerste zwangerschap was, wisten wij ook niet echt wat we moesten vragen of wat we hoorden te weten. Achteraf hadden we wel meer uitleg of informatie verwacht rond bepaalde zaken. Er werd gemeld dat je over het algemeen met een eeneiige tweeling veel risico's zou kunnen lopen op complicaties, maar welke dit waren vertelde hij er niet bij. Ook dat er mogelijk TTS zou kunnen ontstaan werd wel gemeld, maar wat dit precies inhield en wat we dan zouden  merken, zei hij ook niet. Voordat alles tot ons door kon dringen stonden we weer buiten.

Eén van de echoscopistes in dit streekziekenhuis vonden wij  niet prettig. Zij dacht hardop. Dit heeft ons meerdere malen doen schrikken. De ene keer had ze het over de vele vlokken in het vruchtwater (wat achteraf niets betekende), dan weer dacht ze een stuk extra placenta te hebben gezien en ze vroeg een keer aan ons of we nou wisten dat het jongens werden???!!! Ten eerste wisten wij nog niets over het geslacht en ten tweede waren het meisjes bleek later! Ook dacht ze  het vlies tussen de kindjes gevonden te hebben wat later onmogelijk bleek omdat er dan een handje doorheen zou steken. We begrepen wel dat het vlies bij een eeneiige tweeling soms lastig te zien was, maar dan had ze misschien beter niets kunnen zeggen. Ook kregen wij een keer op een wat kattige manier te horen van haar, dat we een dubbele echo afspraak hadden moeten maken, omdat een echo bij een tweeling meer tijd in beslag nam dan van één kind. 

Wat wij jammer vonden was, dat de gynaecoloog die gebeld werd door de echoscopiste, in onze eenentwintigste week van de zwangerschap, nooit naar de echo is komen kijken nadat er zoveel vruchtwater gezien was. Wij werden zonder enige informatie weer weggestuurd om pas een week later weer op controle te mogen komen. Omdat wij nooit hebben geweten dat het TTS syndroom zich kan openbaren door teveel aan vruchtwater,  hebben wij ook niet eerder aan de bel kunnen trekken. Waren wij hierover  geïnformeerd dan hadden we ons niet weg laten sturen in de week ervoor.

In het LUMC ging het allemaal heel anders.

De gynaecoloog hier was aardig en rustig. Hij vertelde van te voren wat er ging gebeuren en als er vragen waren konden we deze stellen. Nadat we wisten hoe de situatie ervoor stond werd aangeboden om naar een videoband te kijken over een laserbehandeling. Op deze manier konden wij ons voorbereiden op wat ons eventueel te wachten stond.

De anesthesist was zeer vriendelijk en heeft ons alles uitgelegd op de operatiekamer wat er ging gebeuren en wat ik hoorde te voelen.

De arts die op de dag van de bevalling aanwezig was, was ook zeer zorgzaam. Doordat hij rustig vertelde wat ons te wachten stond, konden we alles omtrent de bevalling en het overlijden goed beseffen. Toen ze nog in leven waren werd ons gevraagd of we even alleen met de kindjes wilden zijn en zeker omdat ze maar zo kort hebben kunnen leven, was dit half uurtje dat we echt met ze samen hadden heel belangrijk. Toen ze eenmaal overleden waren kregen we ruimschoots de tijd om afscheid te nemen. We mochten zelf beslissen wanneer we naar huis wilden.

Na het overlijden van onze dochtertjes hebben we twee keer een lang gesprek gehad met onze gynaecoloog. Het eerste was drie weken na het overlijden, het tweede zeven weken erna. Hij had alle tijd voor ons en onzekerheden of verkeerde gedachtes werden opgehelderd. 

Ook was hij degene die op de dag van het overlijden van onze dochtertjes ‘s avonds nog even bij ons op de kamer langs kwam om te vragen hoe het ging en om even naar de kindjes te mogen kijken. 

Naast de goede opvang van de gynaecologen en de verpleeg- en verloskundige hebben we ook veel te danken aan onze maatschappelijk werkster. Als zij niet uit haarzelf had gebeld na het overlijden van onze kinderen, hadden wij nooit hulp gezocht. Achteraf vinden wij het nog steeds heel prettig om te weten dat we altijd bij haar terecht kunnen wanneer we het moeilijk hebben, tot op de dag van vandaag. We hebben nog steeds veel steun aan haar begeleiding. 

Inmiddels zijn we in het LUMC bij een herdenkingsbijeenkomst aanwezig geweest. We werden ontvangen met nog zes andere ouderparen waarvan ook één of meerdere kinderen overleden zijn. Onder begeleiding van een maatschappelijk werkster konden we met elkaar ervaringen uitwisselen. Na deze gesprekken was er een herdenkingsdienst georganiseerd voor kindjes die waren overleden in het LUMC. Een pianist speelde diverse etudes en er werden gedichten voorgelezen. Als afsluiting werd elk overleden kind herdacht met bloemen dat resulteerde in een prachtig boeket. Het was een emotionele avond maar zeer de moeite waard.

Ook hebben we deel mogen nemen aan een serie van zes groepsgesprekken. Deze avonden werden georganiseerd in het LUMC door de maatschappelijk werkster en een gynaecoloog (voor de medische vragen). Met andere lotgenoten konden we gedurende zes avonden ervaringen uitwisselen en steun vinden bij elkaar. Ze proberen om zoveel mogelijk enigszins gelijke gebeurtenissen samen te brengen. Nu deze avonden inmiddels voorbij zijn hebben we nog steeds contact met iedereen van de groep.

Op 27 augustus 2003 kregen wij de eer om een speciaal ontworpen monument te mogen onthullen op begraafplaats en crematorium Rhijnhof te Leiden.  Het monument genaamd 'Het Sterretjeslint' staat op het Sterretjesveldje. Het is bedoeld om op deze wijze de kindjes die door een vroeggeboorte zijn overleden en zijn gecremeerd via het LUMC op Rhijnhof hier te kunnen herdenken. Dit idee is tot stand gekomen in samenwerking met de maatschappelijk werkster van de afdeling verloskunde in het LUMC en Rhijnhof.

Inmiddels zijn we met Ilse al vaak naar haar zusjes (en alle andere kindjes) geweest om bloemetjes of iets anders voor ze neer te zetten. Als we dan bij het monumentje staan  hebben wij het gevoel weer even compleet te zijn.

Hier zet Ilse twee vlindertjes neer voor haar zusjes...

Omdat het krantenartikel inclusief de foto's van de onthulling niet meer op de website van de gemeente Leiden te zien is, hebben we deze foto er zelf bij gezet.